Herinneringen aan de Hudsonstraat
Heel gezellige straat
De Hudsonstraat is een heel gezellige straat. Toen ik er kwam wonen werd ik meteen welkom geheten door mijn buren. We helpen elkaar ook. Het maakt niet uit of het een Nederlandse of een Joegoslavische is. We doen boodschappen voor elkaar bijvoorbeeld als iemand van ons ziek wordt. We passen op elkaars huis als we met vakantie gaan of zo. Zo heb ik eens 6 weken voor het huis van een buurvrouw gezorgd toen die naar het ziekenhuis moest.
We hebben heel wat meegemaakt
We hebben heel wat meegemaakt: leuke dingen, verdrietige dingen en ook wel spannende dingen. Zo herinner ik mij een keer hoe een auto bij ons de straat in reed en vlak bij de LeMairestraat stopte. De auto viel op omdat de bestuurder een clownsmuts op had en er rode rook uit naar buiten kwam. De bestuurder stapte over in een andere auto die vervolgens wegreed. De deur van de auto die hij achtergelaten had, stond gewoon open. Mijn dochter Herma is toen gaan kijken. Ze vertelde dat de auto van binnen onder de verf zat. Hele plakkerige verf. Er lag een plastic boodschappentas vol geld ook helemaal onder de verf. De bestuurder bleek later het postkantoor op het Dr Struyckenplein overvallen te hebben. En kennelijk had er bij het geld dat hij gestolen had een verfbom gezeten die was afgegaan.
Netjes
We werken ook samen in het netjes houden van ons deel van de Hudsonstraat. En
dat is niet altijd even eenvoudig. Normaal doe ik alleen mijn eigen stukje. Maar
ik herinner me een keer dat we met zijn drieën bij wijze van demonstratie van de
LeMairestraat tot de Bontekoestraat geveegd hebben.
Een groot probleem is troep bij onze coconopstelling. Eigenlijk al vanaf het begin
was het een rotzooi. We moesten regelmatig de buurtmeester bellen of de milieudienst
het op kon komen ruimen. Maar het gebeurde ook wel dat de milieudienst besloot de
boel nog 14 dagen te laten staan. De rotzooimakers vonden dat niet erg. Wij wel.
Mijn dochter Herma heeft een keer een ingezonden stuk met foto over de rotzooi
naar Bn de Stem gestuurd. En dat werd geplaatst. Daar had ze achteraf wel spijt
van want haar naam stond er onder en haar collega's op het werk hebben haar
behoorlijk geplaagd met de rommel in haar straat.
Met elkaar praten doen we in het trapgat als het slecht weer is. Maar bij mooi
weer gaan we bij het speeltuintje zitten. We zetten er dan stoeltjes en een bakje
koffie neer om op de kinderen te letten en te kletsen. Twintig jaar terug hebben
Ria en Rinus Klaassens een actie gevoerd waardoor dat speeltuintje er gekomen is.
In 2004 was er nogal wat ergernis
In 2004 was er nogal wat ergernis over het feit dat honden en katten regelmatig
hun behoefte deden in het zand van de speeltuin. De buren vroegen mij of ik er
niet iets aan kon doen want ik was lid van de wijkraad. Dat kwam omdat ik een keer
door Ria Veltman was meegenomen naar een vergadering.
Eerst heb ik een plan gemaakt: het zand er uit en rubber tegels er voor in de
plaats. Dan vallen de kinderen toch zacht maar rubber tegels zijn niet aantrekkelijk
voor honden en katten. Verder een bankje. Vervolgens hielden we een handtekeningenactie.
Bijna iedereen in de buurt tekende.
Daarna kwam het grote werk
Daarna kwam het grote werk: praten met de gemeente en brieven schrijven. En nog meer praten met de gemeente en nog meer brieven schrijven. Gelukkig hielp onze opbouwwerker Wilma Lugtenberg mij.
Zo moest er bij voorbeeld een offerte komen van een door de gemeente goedgekeurd bedrijf. Het plan bleek best prijzig te zijn. Na wat aanpassingen om het niet te duur te maken kwam het uit op 6720 Euro. Een heel bedrag. Nog meer brieven geschreven en gesprekken gevoerd. Zie ook de foto met alle brieven die nodig waren. Gelukkig bleek het gemeentelijk fonds 'Hart voor je buurt bereid' 5000 Euro bij te dragen. De rest kwam uit het fonds Buurtbudgetten: een gemeentelijk fonds waar de wijkraden uit ons district over mochten beslissen. Uiteindelijk werd onze speeltuin vernieuwd en dat vierden we met een feestje. |
 |
Toen hadden we de smaak te pakken
Toen hadden we de smaak van feestjes te pakken en mocht ik samen met Wilbert
en Hans gaan zorgen voor een straatfeest. Het eerste straatfeest was in 2006.
Wim Leerves, de penningmeester van de wijkraad adviseerde mij hoe ik aan geld kon
komen. Mijn dochter Herma had gezorgd voor de affiches. En op het feest zelf bemande
ze de EHBO want daarvoor heeft ze een diploma. Gelukkig is tot op heden op onze
straatfeesten alleen hier en daar een pleister nodig geweest. Ik was zelf net
geopereerd dus onze Wilbert lette er op dat ik me niet te veel inspande.
We hadden een hele rij kraampjes en 2 clowns. Er was één groot probleem: het regende
heel veel. Soms was er zelfs onweer. Waardoor er maar 6 á 7 kinderen waren. Wel
was het heel gezellig.
 |
 |
Dus probeerden we het in 2007 opnieuw
Dus probeerden we het in 2007 opnieuw: luchtkussen, 2 clowns, Herma voor de EHBO,
kraampjes, popcorn, pannenkoeken, spelletjes. Gelukkig was het mooi weer waardoor
er nu 35 kinderen waren.
In 2008 hielden we het straatfeest niet in de Hudsonstraat maar op het Don Boscoplein.
Annie van Steen en Marian Simons hielpen mee. Een paar dagen voor het feest stierf
er echter een jongen die aan het plein woonde door een dodelijk ongeluk. Zijn gezin
wilde dat het feest doorging. Maar u zult begrijpen dat de feeststemming niet echt
wilde komen.
In 2009 was het grootste straatfeest: twee opblaaskussens en kraampjes en snoep
en pannenkoeken en fruit enzovoorts enzovoorts. Annie en Marian hielpen weer mee.
Er waren maar liefst 80 kinderen die alle 80 een cadeautje kregen.
