Mijn naam is Rob Bertens en ik heb vanaf mijn geboorte in 1963 tot maart 1974,
in de Jan Ligthartstraat 6b gewoond. Ik heb daar een geweldige jeugd gehad, waar
menigeen jaloers op kan zijn. De plek waar ik woonde had alles: een groot plein,
een speeltuin, een voetbalveldje een vijver en vooral veel kinderen. Omdat er
weinig auto's door de straat reden, kon je al op jonge leeftijd buiten spelen.
Er werd zelfs door de bewoners rekening met de kinderen gehouden d.m.v. het parkeren
van de auto's. Zo konden zij ongehinderd hun rondjes om het plein fietsen, steppen,
rennen of rolschaatsen.
Ik met mama voor de ingang van de flat
Grootouders
Ik en het uitzicht
Ik woonde zoals gezegd in de Jan Lighthartstraat op 6b, heerlijk hoog!!
Ik had een grotere broer, Theo en later in 1967 werd mijn kleine broertje Corné
geboren. Mijn opa en oma Willemse, de ouders van mijn moeder, woonde in de
Dr. Struijckenstraat op 105. Dat had eerst een ander nummer, 5 of 8, maar dat
werd later veranderd vanwege de uitbreiding van de straat met woningen en/of
flats. Mijn andere opa en oma, de ouders van mijn vader, woonden in de
Schimmelpenninckstraat op 37.
Steppen op het Dr. Struijckenplein 1967
Fam. Willemse voor hun huis, Dr. Struijckenstraat 105
Spelletjes
Het eerste wat je als jong ventje buiten mocht doen was in de speeltuin spelen
aan het eind van de Jan Ligthartstraat. Daar stond een klimrek en een hele grote
zandbak. En wat was moeder blij dat je soms een deel van de zandbak mee naar huis
nam……………….
Ook liep je daar de nodige bulten, schaafwonden en bloedneuzen op. Maar de
speeltuin ging op den duur vervelen en je ging andere spannende dingen zoeken.
Je ging door de omliggende rozenbottelbossen lopen en kruipen, zodat je vol
splinters thuis kwam en je vader met een pincet die prikkels ging verwijderen.
De felgekleurde ballen in die bossen noemden we toen 'juukballen'. Je kneep die
ballen stuk, zodat je de zaadjes zag zitten of er zelfs uitkwamen, en stopte
daarna die ballen bij een ander in zijn kraag met als resultaat………..hevige jeuk!!
Skippy
Toen dat niet meer leuk was gingen we spieken bij de broeders naast de kostschool
en ik denk dat, dat het huidige Don Boscoplein is maar ik weet niet meer of het
toen ook zo heette. Daar gingen we altijd kijken naar Broeder Kok. Misschien heette
hij niet eens zo en noemde wij hem zo omdat hij altijd in de keuken stond. Op zondag
gingen we rond het middageten ook naar de broeders. Zij hadden immers één van de
eerste kleuren TV's in die tijd en dan gingen we daar naar Skippy kijken!! Het
was net en kleine bioscoop. We kregen dan ook ranja en een biscuittje.
De Baad(st)er(s)
Ja, en nadat we al die bezigheden wat saai begonnen te vinden was……………….de
vijver aan de beurt. Eerst ging over de betonnen rand hangen, kijken of je iets
kon pakken. Kijken naar de watervlooien. Daarna kroop je op je handen het water
in tot je knieën op de rand hingen, en er soms overheen….plons!!! Dan maar
schoenen uit, broek omhoog en lopen. Naar het beeld, de Baadster. Ze was bloot!!
Dus proberen op het beeld te klimmen en eens goed te kijken van dichtbij.
Maar dan kwam meneer van Segeren of andere oudere mensen al roepen dat je eraf en eruit
moest. Je ging dan altijd langs de andere kant eruit om weg te lopen (alsof ze je
al niet herkend hadden). Want even later belden ze dan thuis aan om je sokken en
schoenen te brengen……………Omdat je dan wel eens boos was op meneer Segeren omdat
hij je verraden had, ging je naar de ingang van de winkel, waar de gele vuilnisbak
op een paal stond, en ging zoeken naar kapotte lampen of batterijen. Niet bewust
destijds van enig milieu, gooiden je die lampen dan in de lucht tot ze kapot
vielen en de batterijen in de vijver. Die waren zwaar en dat plonsde zo hard, dan
kreeg je een mooie fontein. U ziet, het kattenkwaad zat er aardig in toen. Zelfs
toen we naar Princenhage waren verhuisd en ik daar bij de slager binnen stapte,
zei iemand die ook in onze wijk had gewoond: "Och jee, woon jij nu ook hier, nou,
dan gaan we weer wat mee maken.."
En zo ging je steeds verder de wijk in, alle windrichtingen op om de omgeving
te verkennen. De Heuvelbrink op naar het Planciusplein richting het Westeinde,
naar Dr. Van de Boezem, die had zo'n mooi fietscrossveldje naast het huis, waar
later een witgoed zaak kwam en nu geloof ik een apotheek, richting het Diaconessenhuis,
waar grote velden waren om te rennen en te voetballen. Kortom ideaal voor kinderen
om zich te ontplooien. En zo kan ik nog uren doorgaan, maar dat doe ik in volgende
stukjes. Ik ga nog meer foto's opsporen om hier te plaatsen om het gebeuren te
illustreren. Ik heb na het vinden van deze site de hele nacht zitten nadenken over
de straten, de mensen, alles. Je wenst bijna dat die tijd terug komt, zo leuk vond
ik het. Mijn complimenten aan de oprichters van deze site. Ik wens iedereen hier
heel veel lees- en kijkplezier!
