Mijn hart ligt in de Heuvel

Jeane Korteweg

Aanvankelijk zou ik 4 maanden Joop Rommers gaan helpen als buurtmeester. Maar het werden 8 jaar (1/9/1998 - 17/3/2006). 8 jaar waar ik veel goede herinneringen aan heb. Dagelijks maakte je een rondje op de fiets en zorgde er voor dat je elke straat uit Heuvel minstens één keer per week bezocht. (Als er problemen waren kwam je er natuurlijk meer) Ik keek dan of er ergens zwerfvuil lag, of de afvoer naar de riolering niet geblokkeerd was. Hobbels in de weg. Van dat soort dingen.
Maar ik keek ook of bij mensen die ziek waren de gordijnen wel opengingen. Je wilt niet dat iemand alleen doodgaat. In de jaren dat ik buurtmeester was, is een keer helaas een man gevonden die al een dag dood was.

En je bemiddeld natuurlijk ook bij burenruzies. Ik herinner me bijvoorbeeld een geval waarbij een gezin een klok had die wat veel geluid maakte terwijl hun buurvrouw op haar beurt haar auto wel eens voor het huis van haar buren parkeerde. Samen koffie drinken en er rustig over praten kan veel oplossen.
Elke dag was anders: de ene dag ging je naar een feest de volgende dag naar een gezin dat in de problemen zat.

Verder was de samenwerking met mijn 'maatjes' bij de politie (eerst wijkagent eerst Marlies van Sprundel later wijkagent Michel Kieneker) en mijn maatje bij WonenBreburg (Ad Geerts …) belangrijk.

Heuvel is ondanks dat er veel is afgebroken een wijk met een stevig verenigingsleven, bijvoorbeeld de Mañanagirls. Er zijn nogal wat oud-Heuvelbewoners die terug willen naar de Heuvel.
Mijn hart ligt in de Heuvel. Op je 65e ontslagen worden is ontzettend hard. Ik ben in een gat gevallen toen ik met pensioen ging. Je moet opletten niet in de schoenen van je opvolgers te gaan staan.
Ik heb toen tegen een priester verteld: Als 65+er ben je oud, duur en vervelend.

Toen ik pas begon zaten we in de Mr Stormstraat. Dat kantoor zat op een heel onopvallende plek waardoor iedereen makkelijk binnenliep. Het was heel laagdrempelig. Toen we naar het Nolensplein verhuisden was ons kantoor veel meer openbaar. Ik heb de mensen echt weer naar binnen moeten praten: "Wij zijn toch hetzelfde. De koffie is ook niet veranderd."
Vaak ook gewoon gezellige contacten zoals met een moeder die trots is dat haar kind een zwemdiploma gehaald heeft.

Werken in de wijk dat doe je samen. Ik kijk met veel plezier terug op de actie die ik met Jan van Dijk gevoerd heb voor meer klokken in ons carillon. En op de acties met Peter Verdaas voor de bushalte aan de Flierstraat. Ik heb ook veel contact gehad met buitenlandse mensen. Vooral met vrouwen, die zijn het meest actief. Je komt ze veel tegen in speeltuinen bij hun kinderen. Vriendinnen als werkwoord.

Ik ben nu actief als vrijwilliger in de parochie voor Caritas. Zo blijf ik toch in Heuvel. Bijvoorbeeld met het helpen van mensen die het niet zo breed hebben. Mensen in de problemen laten dat vaak (te) laat merken.
Ik ben daar al heel lang mee bezig. Bijvoorbeeld met "de Marge in Beeld" en de 4e wereld beweging. Ik herinner me een keer dat wethouder Heerkens zorgde voor 2e hands computers voor gezinnen die het niet zo breed hadden. Verder heb ik ook in de tijd dat ik buurtmeester was veel hulp gehad naar het NMW en HIBO. Ook een mooi initiatief is de Weggeefwinkel. Mensen die het niet kunnen betalen kunnen daar soms allerlei meubilair krijgen. Dat komt dan van iemand die naar een verzorgingstehuis moet of van iemand die overleden is. Dat laatste is soms wel moeilijk.
Heuvel was voor mij een buurt waar Burenhulp met een hoofdletter werd geschreven. En is dat ook nu nog. Ouderen en jongeren zijn aanspreekbaar. Er komen nu allerlei veranderingen op ons af en dat kunnen we niet tegenhouden. Nieuwe huizen, nieuwe buren. Ik hoop dat de nieuwe buren zich ook actief opstellen in het belang van alle bewoners. Zodat alle buren de Heuvel in bloei zetten.

Interview door: Rob Blokland