De Heuvel grijs? Kom nou!!!!!

Door: Helma Frijters d.d. 02-10-2005

Bewoners van het Heuvelkwartier

In het najaar van 1948 ben ik geboren in de Olivier van Noortstraat. De Heuvel, of het Heuvelkwartier zoals onze wijk toen heette, was een nieuwbouwwijk met alle kenmerken die een nieuwbouwwijk tegenwoordig ook heeft. Uit alle delen van de stad, maar ook van buiten de stad, kwamen over het algemeen jonge gezinnen in nieuwe huizen en in nieuwe straten wonen. En al die nieuwe bewoners moesten wennen aan hun nieuwe huis, de nieuwe buurt en vooral ook aan de andere nieuwkomers. Er waren gelukkig veel kinderen en via de scholen, de verenigingen en het spel van de kinderen leerden de mensen elkaar snel kennen. Men leerde omgaan met de leuke en de minder leuke dingen van elkaar en op een gegeven moment kwam dan de tijd dat men kon leven en laten leven. De pioniers van onze wijk hadden hun draai gevonden. Het leven was goed, gezellig en vertrouwd in het Heuvelkwartier. De zorgen die mijn ouders hadden, ontgingen mij waarschijnlijk. De herinneringen aan mijn jeugd zijn vooral heel leuk. Nadat ik getrouwd ben, hebben we gedurende twaalf jaar in twee nieuwbouwwijken gewoond. Het verhaal van hierboven heeft zich voor ons dus twee keer herhaald en ik moet zeggen, dat we blij zijn dat we die kansen hebben gehad. In 1984 zijn we weer teruggekomen in de Heuvel. Die buurt is vergrijsd, werd ons gezegd. Wat denk je daar te vinden? Daar hadden we toen geen antwoord op. Als dat nu gevraagd zou worden, zou ik zeggen: " Vergrijsd? Komt dat niet van grijs? Staat dat voor saai of futloos of voor weinig kleur?" Je vindt hier inderdaad mensen met grijs haar, maar ook met een hoop levenservaring.
Je kunt ermee lachen en je kunt er veel van leren. Het zijn vaak gouden mensen in de buurt. Je ziet hier ook veel zwart en bruin. Mensen die hier nog niet zo lang wonen, nieuw zijn in onze omgeving. Waar wij nog aan moeten wennen en die ook aan ons moeten wennen. Er zijn gelukkig ook veel kinderen, lieve en minder lieve, deugnieten en schatjes. Er is maar één school, die staat nu nog aan de rand van de wijk. Normaal gesproken kom je bij het naar school brengen van de kinderen andere ouders uit de buurt tegen. Met hen deel je, je ervaringen over de school en alles wat er omheen gebeurt. Veel kinderen gaan nu naar andere scholen, het contact met andere ouders uit de buurt is daarom ook niet zo vanzelfsprekend en gemakkelijk. Dat is jammer, want je leert elkaar nu niet zo snel kennen. Misschien dat er verandering in komt als de nieuwe school er eenmaal staat.

Vernieuwing

De wijk is volop in beweging, de straten vanaf de Savornin Lohmanstraat tot aan de Mastbosstraat worden helemaal vernieuwd. Mensen moesten verhuizen, huizen zijn afgebroken en op die plaats zijn weer nieuwe huizen gebouwd. Sommige vroegere bewoners zijn weer teruggekomen, maar er zijn ook veel nieuwkomers. Een stukje nieuwbouwwijk in een bestaande buurt. De zuidrand van de Heuvel gaat er ook heel anders uitzien, daar komen in een parkachtige omgeving vooral wat duurdere woningen. Wat het parkachtig betreft, zitten we in deze wijk toch wel goed. We zitten hier tegen een paar mooie parken en als je een wandeling maakt door de buurt, valt het op dat er veel groen en ruimte is om te spelen, te leven, mensen te ontmoeten. Er is een wijkblad dat regelmatig verschijnt en tegenwoordig hebben we ook een webside waar we "kennis" kunnen maken met andere mensen. In de krant lees ik wel eens nogal negatieve berichten over mijn woonomgeving, ik word er ook regelmatig over aangesproken, maar ik kan alleen vertellen hoe ik mijn leven hier beleef.
Ik ben blij dat we in 1984 hier zijn komen wonen. Want ik voel me hier op m'n gemak, veilig en vrij. In ons buurtje wonen aardige en gezellige mensen en ik ken er heel veel van. We zijn hier niet grijs of saai, we zijn gewoon een bont gekleurde gemeenschap en we zijn voorlopig ook nog wel volop in beweging en dat is een goed gevoel.

Bewerking: Ria Veltman d.d. 12-10-2005